گریه کردم گریه هم این بار آرامم نکرد

گریه کردم گریه هم این بار آرامم نکرد

هرچه کردم ـ هر چه ـ آه انگار آرامم نکرد

روستا از چشمِ من افتاد، دیگر مثلِ قبل

گرمی آغوش شالیزار آرامم نکرد

بی‌تو خشکیدند پاهایم کسی راهم نبرد

دردِ دل با سایه‌ی دیوار آرامم نکرد

خواستم دیگر فراموشت کنم اما نشد

خواستم اما نشد، این کار آرامم نکرد

سوختم آن‌گونه در تب، آه از مادر بپرس

دستمالِ تب‌بُر نم‌دار آرامم نکرد

ذوق شعرم را کجا بردی؟ که بعد از رفتنت

عشق و شعر و دفتر و خودکار آرامم نکرد

به یک پلک تـــو مـی‌بخشم تمـــام روز و شب‌ها را

به یک پلک تـــو مـی‌بخشم تمـــام روز و شب‌ها را

که تسکین می‌دهد چشمت غم جانسوز تب‌ها را

بخوان! با لهجه‌ات حسّی عجیب و مشترک دارم

فضا را یک‌ نفس پُر کن بـــه هــــم نگذار لب‌ها را

به دست آور دل من را چه کارت با دلِ مردم!

تو واجب را به جا آور رها کن مستحب‌ها را

دلیلِ دل‌خوشـــی‌هایم! چه بُغرنج است دنیایم!

چرا باید چنین باشد؟... نمی‌فهمم سبب‌ها را

بیا این‌بار شعرم را به آداب تو می‌گویم

که دارم یاد مــی‌گیرم زبان با ادب‌ها را

غروب سرد بعد از تو چه دلگیر است ای عابر

برای هــر قدم یک دم نگاهــی کن عقب‌ها را

شبهای من چقدر از آغوش تو پرند

شبهای من همیشه از آغوش تو پرند

وقتی پر اند از تو ورای تصورند

چشمان تو سیاهی را گر گرفته اند

خورشید را به باد تمسخر گرفته اند

برقی که چشمهای تو دارد فریب نیست

از چشمهات هرچه بگویی عجیب نیست

تقصیر ماه نیست اگر مست می شوم

من هر روز از حضور تو سر مست می شوم

شبهای من مماس تنت می شود عزیز

نور اتاق پیرهنت می شود عزیز

کوتاه پرسخاوت دامن چکار می کنی؟

موی بلند بافته چه می کنی؟

برقی که چشمهای تو دارد دروغ نیست

شبهای شعر خوانی من بی فروغ نیست

شبهای من چقدر از آغوش تو پرند

شبهای من همیشه ورای تصورند

اما همین که خورشید از راه می رسد

دلشوره های تردید از راه می رسد

هی فکر می کنم نکند خواب دیده ام

حالم گرفته آه چه بد خواب دیده ام

هر لحظه چشم باز کنم تار می شوی

پس با زمخت دست که بیدار می شوی

ای وای اگر که ناز کند صورت مرا

ای کاش شعله ور نکند غیرت مرا

حیف است گونه هات که بوسیده می شود

با لمس دستهاش خراشیده می شود

کوتاه پر سخاوت دامن چه می کنی؟

موی بلند بافته با من چه می کنی؟

اندام زبر او را تن پوش می شوی

با قاتلم دوباره هم آغوش می شوی

فریاد ، ناله می شوم و عشق می کنی

در خود مچاله می شوم و عشق می کنی

از غم چشانده اید به من هرچه هست را

تحقیر و سر به زیری بعد از شکست را

وقتی فرو بریزد از مرگ دور نیست

این سنگ ریزه دیگر کوه غرور نیست

هرچند عاشقت شد از آغاز داستان

تا لحظه های آخر تا مغز استخوان

راضی نبود راحتی اش سختی ات شود

هرگز نخواست مانع خوشبختی ات شود

حالا که بی من راضی تری برو

هرچند آبروی مرا می بری برو

دیری نکشید رفت و تنها ماندم

دیری نکشید رفت و تنها ماندم

کنجی زده زانوی غم و جا ماندم

با قایق خویش رفت و شد از من دور

من هم نگران به سوی دریا ماندم

دستم نگرفت و رفت و من هم یک عمر

مجنون شده در حسرت لیلا ماندم

از کوچه گذشت و نزد از خانه دری

من با همه امید تنها ماندم

هر وعده که داد رفت و از یاد ببرد

با این همه پای عشق امّا ماندم

به کــــــــه گویم که تو منزلگه چشمان منی

به کــــــــه گویم که تو منزلگه چشمان منی

به کـــــــه گویم که تو نوازشگر دستان منی

بـــــــــــه چه سازی بسرایم دل تنهای تو را

به کـــــــه گویم که تو آهنگ دل و جان منی

گـــــــــر چه پاییز نشد همدم و همسایه من

به کـــــــــــه گویم که تو باران زمستان منی

همه رفتند از این شــــــــــهر و دلم تنها ماند

به که گویم که تو عمریست که مهمان منی

گــر چه خورشید سفر کرده ز کاشانه ی من

به کـــــــــه گویم که تو عمری مه تابان منی